مردم مىگويند اينان چه كسانى هستند ؟ گفته مىشود : اينان دوستان يك‌دل در رضاى او هستند . » 38 . امام زين العابدين - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « آن گاه كه خداى بزرگ همه را گردآورد ، گوينده‌اى به پاخاسته ، ندايى در مىدهد كه مردم مىشنوند . مىگويد : « كجا هستند آنان كه در رضاى خدا يكديگر را دوست مىداشتند ؟ » ، پس از ميان مردمان عده‌اى سربلند مىكنند . به آن‌ها گفته مىشود : « بى حساب روانهء بهشت شويد . » فرشتگان آن‌ها را درمىيابند و مىگويند : « به كجا مىرويد ؟ » مىگويند : « بىحساب به سمت بهشت ! » مىگويند : « شما كدام دسته از مردمانيد ؟ » مىگويند : « ما دوستان هم‌دل در رضاى خدا هستيم » . مىگويند : « عمل شما چه بوده است ؟ » مىگويند : « ما در راه رضاى خدا دوست مىداشتيم و در راه رضاى او دشمنى مىورزيديم . » مىگويند : « چه خوب پاداشى است پاداش آن‌ها كه چنين عمل كردند . » 39 . امام باقر - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « هر گاه خواستى بدانى كه آيا در تو خيرى هست يا نه ، به دلت بنگر ، اگر اهل طاعت از خدا را دوست دارد و گنهكاران را دشمن مىدارد ، در تو خيرى هست و خداوند نيز تو را دوست دارد ؛ امّا اگر اهل طاعت خدا را دشمن و گنهكاران را دوست مىدارد ، در تو خيرى نيست و خدا بر تو خشمگين است ، البته انسان با هر كه دوستش مىدارد ، محشور و همراه است . » بيان روايات داراى اين مضمون بسيار است و ما به ذكر اندكى بسنده نموديم . چيزى كه بايد مورد توجّه قرار گيرد ، تفاوت بين « تحابب للَّه » و « تحابب فى اللَّه » است . تحابب ( دوستى ورزيدن ) للَّه ، ممكن است براى عموم مؤمنين حاصل شود ؛ چنان‌كه وقتى دو نفر مؤمن براى خدا و به انگيزهء دريافت پاداش اخروى به يكديگر محبت مىورزند ، تحابب للَّه ايجاد مىشود ؛ امّا تحابب فى اللَّه ، جز در بين خواص و مؤمنان ناب به وجود نمىآيد و معنى اين دوستى آن است كه دو نفر فقط به خاطر اين‌كه خداوند اين دوستى را اراده كرده و مورد رضاى اوست ، به يكديگر محبت مىكنند . بنابراين فقط رضاى خداوند